Ουδεμία διοικητική πράξη παράγει έννομα αποτελέσματα αν το όργανο που την εκδίδει στερείται του προς τούτο δικαιώματος απο το νόμο.Γι’ αυτό προκειμένων ελέγχων δηλώσεων ΦΜΑΠ, ο νομοθέτης προέβλεψε το άρθρο 28παρ.. 1 του ν.2459/97,βάσει του οποίου παρεχωρείτο δικαίωμα τέτοιων ελέγχων στα ίδια διοικητικά όργανα που προβλέπονται,αντιστοίχως,απο τη νομοθεσία για τη φορολογία εισοδήματος,δηλαδή στους προϊσταμένους των οικείων Δ.Ο.Υ. ( άρθρο 66 ν. 2238/94).
Μετά την 1-1-2008 με το ν.3634/08, μεταξύ άλλων ,έπαυσε να ισχύει το άρθρο 28 του ν. 2459/97.Δηλαδή,μετά την 1-1-2008,οι προϊστάμενοι των Δ.Ο.Υ. έπαυσαν πλέον να έχουν την προαναφερθείσα εξουσιοδότηση νόμου προκειμένου να διενεργούν τους υπ’ όψιν ελέγχους δηλώσεων ΦΜΑΠ.
Εν όψει των ανωτέρω ζήτησα να πληροφορηθώ απο την Δ.Ο.Υ. μου, βάσει ποίων διατάξεων νόμου, με ποιό νόμιμο δικαίωμα,προβαίνει τώρα (θέρος 2008) η υπηρεσία αυτή σε διαδικασίες ελέγχων ΦΜΑΠ.Δεν έλαβα απάντηση στο συγκεκριμένο ερώτημα,αλλά , αντ’ αυτού,προβάλλεται ο γενικός και ανακριβής ισχυρισμός ότι ο έλεγχος των δηλώσεων ΦΜΑΠ δεν καταργήθηκε με τον ν.3634/08.
Όμως ,για να καταργηθεί ή να μην καταργηθεί κάτι με νόμο, θα πρέπει αυτό το κάτι, πρώτα-πρώτα ,να υφίσταται.Όταν εκδόθηκε ο ν.3634/08,με το άρθρο 21 παρ.1 του οποίου ,καταργήθηκαν ( απο 1-1-2008) οι διατάξεις των άρθρων 21 έως 35 του ν.2459/97 που αφορούν τον ΦΜΑΠ,δεν υφίστατο (ούτε καν εξελίσσετο ) κανένας εν προκειμένω έλεγχος δηλώσεων ΦΜΑΠ,συνεπώς, κάτι που ήταν ανύπαρκτο δεν μπορούσε να καταργηθεί ούτε να μην καταργηθεί με το νόμο αυτό.
Εν τοιάυτη περιπτώσει ,προφανώς,ο πιο πάνω ισχυρισμός θα πρέπει να νοηθεί ως ισχυρισμός ότι δεν καταργήθηκε το δικαίωμα ελέγχου των δηλώσεων ΦΜΑΠ.Δικαίωμα όμως σημαίνει νόμιμο δικαίωμα.Συνεπώς,η κ.Προίσταμένη της Δ.Ο.Υ.μου οφείλει να απαντήση , ευθέως και χωρίς υπεκφυγές, στο εξής σαφές και συγκεκριμένο ερώτημα : βάσει ποίας ισχύουσας σήμερα ( και όχι καταργηθείσης) διάταξης νόμου προκύπτει δικαίωμα της προϊσταμένης της Δ.Ο.Υ. ελέγχου δηλώσεων ΦΜΑΠ; Και τούτο διότι οι έλεγχοι γίνονται τώρα,άρα ,τώρα πρέπει να υφίσταται αντίστοιχο προς τούτο νόμιμο δικαίωμα που να προκύπτει απο ισχύουσα τώρα σχετική διάταξη νόμου.
Αν ,πάλι, η κ. Προϊσταμένη της Δ.Ο.Υ. θεωρεί ότι το ανύπαρκτο σήμερα (και ήδη από 1-1-2008) άρθρο 28 του ν. 2459/97 της δίδει νόμιμο δικαίωμα (αλήθεια,πώς;) να διενεργεί τώρα (θέρος του έτους 2008) ελέγχους δηλώσεων ΦΜΑΠ,τότε οφείλει αυτό να το απαντήσει σαφώς και εγγράφως και να αιτιολογήσει την τυχόν άποψη της αυτή εμπεριστατωμένα,εν όψει της κοινής λογικής που υπαγορεύει ότι μία διοικητική πράξη που στερείται παντός ερείσματος είναι πρόδηλα παράνομη και ο υπάλληλος, σε κάθε περίπτωση,οφείλει να απέχει από πρόδηλα παράνομες διοικητικές πράξεις.

Έτσι εγώ στράφηκα κατά της «σιωπηρής άρνησης της διοίκησης» με αίτηση ακύρωσης ενώπιον του Συμβουλίου Επικρατείας. Οι καρεκλοκένταυροι όμως κρατούσαν έναν άσσο στο μανίκι τους για να τον βγάλουν στην κατάλληλη στιγμή.

Έτσι λοιπόν με έγγραφοΠ7Γ2β-9992/ΑΣ 13248 το Υπουργείο Εξωτερικών ισχυρίζεται ότι «Ο αιτών με το παρόν δικόγραφο στρέφεται εσφαλμένα κατά της υπ’ αριθ. 24 Πράξης του Υπουργικού Συμβουλίου για να προβάλλει τη δήθεν σιωπηρή απόρριψη από το Υπουργικό Συμβούλιο της προαγωγής του…. ενώ η Πράξη Υπουργικού Συμβουλίου που αφορά στη μη προαγωγή του, κατ’ αναπομπή, (και άρα ουδεμία σιωπηρή απόρριψη υφίσταται), είναι, όπως προειπώθηκε, η υπ’ αριθμ. 23/7.9.06». Καταπληκτική κίνηση ματ. Γιατί άραγε δεν έχουμε κάνει παρόμοιες ματ κινήσεις και στο σκοπιανό;

Στο Υπουργείο Εξωτερικών έχουν παραπληροφορήσει όπως φαίνεται την Υπουργό Εξωτερικών και την έχουν πείσει ότι:

- Κατά τους καρεκλοκένταυρους, δεν ισχύει για το Υπουργείο Εξωτερικών η διάταξη του άρθρου 19 του Κώδικα Διοικητικής Διαδικασίας «Η ατομική διοικητική πράξη κοινοποιείται στο πρόσωπο το οποίο αφορά». (Πουθενά δεν αναφέρεται ότι ο πολίτης πρέπει να μαντέψει την ύπαρξή της). Σχετική είναι και η αναφορά σε πόρισμα του Συνήγορου του Πολίτη (Υπ’αρ. πρωτ.: 3996.03.2.2 από 2 Μαϊου 2003). «Η υποχρέωση της διοίκησης να κοινοποιεί αυτήν καθ’ εαυτήν τη δυσμενή διοικητική πράξη (και όχι απλώς την πληροφορία περί της εκδόσεως αυτής), είναι αυτοδίκαιη και δεν είναι δυνατό να εξαρτάται από προηγούμενη αίτηση. Από προηγούμενη αίτηση μπορεί να εξαρτηθεί μόνον η κοινοποίηση του πρακτικού της γνωμοδοτικής επιτροπής (κοινοποίηση η οποία, ομοίως, καθίσταται υποχρεωτική εφ’ όσον ζητηθεί). Η γνωστοποίηση της αιτίας μιάς δυσμενούς πράξης, τουλάχιστον ως προς το αν η αιτία αυτή υπήρξε τυπική ή ουσιαστική, οφείλει να είναι σαφής και να μην υποχρεώνει τον διοικούμενο σε επισφαλείς νομικούς συλλογισμούς και πιθανολογήσεις».

- Οι αποφάσεις του Συμβουλίου Επικρατείας (όπως π.χ. οι 2023/2003, 73/2005, 35554/2006 και 3555/2006 είναι «προαιρετικές» για το Υπουργείο Εξωτερικών.

- Η αγωγή αστικής ευθύνης του άρθρου 105 του ΕΙΣΝ.ΑΚ κατά του Δημοσίου είναι «αγωγή στρεφόμενη κατά της ίδιας της Υπουργού Εξωτερικών ευθυνομένης δια της ιδιωτικής περιουσίας της».

- Το αποτελεσματικότερο διπλωματικό μέσω για την επίλυση του Σκοπιανού είναι η άσκηση βέτο (δεν την ενημέρωσε κανείς ότι ουδέποτε στην παγκόσμια ιστορία επιλύθηκε διαφορά με την προβολή ενός «βέτο», αφού αυτό που αρνείσαι σήμερα με την προβολή του βέτο, στο κάνουν αργότερα κλύσμα με τη μορφή «πακέτου»).

- Οι διπλωματικές μάχες δεν κερδίζονται μεν στο Συμβούλιο του Βορειοατλαντικού Συμφώνου (ΝΑΤΟ), αλλά κερδίζονται αναμφίβολα στις Συνεδριάσεις του Ανωτάτου Υπηρεσιακού Συμβουλίου του Υπουργείου Εξωτερικών, όπου λαμβάνονται δυσμενή μέτρα για τον ενδιαφερόμενο χωρίς να επιτρέπεται η παρουσία και η ακρόασή του. Εκεί στις 18 Ιουλίου 2006 ένας Πληρεξούσιος Υπουργός Α’ μετέτρεψε ένα ευμενές φύλλο ποιότητος που έγραφε «έχει αντιληφθεί την αξία των κοινωνικών σχέσεων» σε δυσμενές, μεταφέροντάς το ως «δεν έχει αντιληφθεί την αξία των κοινωνικών σχέσεων». Τέτοια ευχέρεια διπλωματικής ευελιξίας ο ανωτέρω διπλωμάτης δεν θα είχε αν μετείχε στο Συμβούλιο του Βορειοατλαντικού Συμφώνου, για να υπερασπιστεί την ελληνική θέση στο σκοπιανό. Έτσι λοιπόν μόνη της, χωρίς τη συμπαράσταση διπλωματών, θα δώσει τη μάχη στο ΝΑΤΟ η Υπουργός Εξωτερικών.